Mevzuatın Adı: Anayasa Mahkemesinin 12/2/2026 Tarihli ve E: 2025/219, K: 2026/43 Sayılı Kararı
03 Haziran 2026 Tarihli Resmi Gazet
Sayı: 33269
Anayasa Mahkemesi Başkanlığından:
Esas Sayısı : 2025/219
Karar Sayısı : 2026/43
Karar Tarihi: 12/2/2026
[vc_row][vc_column][vc_message message_box_color=”success”]
ÖZET:
Anayasa Mahkemesinden Sporcuların Vergi Mahsubuna İlişkin İptal Kararı
Anayasa Mahkemesi, sporcuların ücret gelirlerinden kesilen vergilerin yıllık beyannamede mahsup edilebilmesi için bu vergilerin vergi sorumlularınca vergi dairesine ödenmiş olmasını şart koşan düzenlemeyi mülkiyet hakkı ve ölçülülük ilkesi yönünden Anayasa’ya aykırı bularak iptal etti.
İptal Konusu Düzenleme
Karar, 193 sayılı Gelir Vergisi Kanunu’nun geçici 72. maddesinin ikinci fıkrasında yer alan şu ibareye ilişkindir:
“…tevkifat yapmakla sorumlu olanlarca vergi dairesine ödenmiş olması şartıyla,…”
Bu ibareye göre, sporcuların yıllık beyannameyle beyan ettikleri gelirleri üzerinden hesaplanan gelir vergisinden, yıl içinde kesilen vergilerin mahsup edilebilmesi için söz konusu kesintilerin vergi sorumluları tarafından vergi dairesine ödenmiş olması gerekiyordu.
Olayın Özeti
Somut olayda, elde edilen gelirin beyan dışı bırakıldığı gerekçesiyle yapılan cezalı tarhiyatın kaldırılması istemiyle dava açıldı. Davaya bakan Antalya 1. Vergi Mahkemesi, uygulanacak kuralın Anayasa’ya aykırı olduğu kanaatine vararak iptali için Anayasa Mahkemesine başvurdu.
Başvurunun Gerekçesi
Başvuru kararında, sporcu ücretlerinden yapılan gelir vergisi kesintisinin yıllık beyannamede mahsup edilebilmesi için bu vergilerin vergi sorumlularınca ödenmiş olması şartının, sporcular bakımından mülkiyet hakkına ölçüsüz müdahale oluşturduğu ileri sürüldü.
Ayrıca farklı spor kulüpleriyle sözleşme yapan sporcular arasında, kulüplerin vergiyi ödeyip ödememesine bağlı olarak farklı sonuçlar doğabileceği belirtilerek düzenlemenin eşitlik yönünden de sorun oluşturduğu ifade edildi.
Anayasa Mahkemesinin Değerlendirmesi
Vergilendirme Mülkiyet Hakkına Müdahale Niteliğindedir
Anayasa Mahkemesi, vergilendirmenin mülkiyet hakkına yönelik bir sınırlama oluşturduğunu belirtti. Mahkeme, vergiye ilişkin düzenlemelerin kamu yararı amacı taşıyabileceğini, ancak bu tür müdahalelerin Anayasa’nın 13. maddesinde yer alan ölçülülük ilkesiyle uyumlu olması gerektiğini vurguladı.
Kural Kanunilik Şartını Sağlıyor
Mahkeme, sporcuların beyana tabi ücretleri üzerinden hesaplanan vergiden, yıl içinde kesilen vergilerin hangi şartla mahsup edileceğinin kanunda açık ve net biçimde düzenlendiğini belirledi. Bu nedenle kuralın kanunilik şartını sağladığı sonucuna ulaştı.
Amaç Kamu Yararı Kapsamında Görüldü
AYM’ye göre düzenleme, verginin tahsilini güvence altına alma ve kamu hizmetleri için mali kaynak sağlama amacı taşıyordu. Bu yönüyle kuralın meşru bir amaca dayandığı kabul edildi.
Ölçülülük İncelemesinde Orantılılık Sorunu Tespit Edildi
Mahkeme, ücretlerden kaynağında kesilen vergilerin ödenmesinden esasen vergi sorumlularının yükümlü olduğunu belirtti. Sporcuların, kesilen verginin vergi dairesine ödenip ödenmemesi üzerinde herhangi bir tasarruf yetkisi bulunmadığına dikkat çekildi.
Ayrıca kesilen vergilerin vergi sorumlusu tarafından ödenmemesi durumunda, bu borcun 6183 sayılı Amme Alacaklarının Tahsil Usulü Hakkında Kanun hükümleri uyarınca sorumlulardan cebren tahsil edilebileceği ifade edildi.
Bu nedenle AYM, vergi sorumlusunun ödemediği tutarın mükellef konumundaki sporcudan tahsil edilmesine imkân tanıyan kuralın kişilere aşırı külfet yüklediği sonucuna vardı.
İptal Gerekçesi
Anayasa Mahkemesi, düzenlemeyi özellikle şu gerekçelerle Anayasa’ya aykırı buldu:
- Kaynağında kesilen verginin ödenmesinden vergi sorumlusu yükümlüdür.
- Sporcuların kesilen verginin vergi dairesine yatırılıp yatırılmadığı üzerinde tasarruf yetkisi yoktur.
- Vergi sorumlusundan tahsil imkânı varken aynı yükün sporcuya yüklenmesi aşırı külfet doğurmaktadır.
- Bu durum mülkiyet hakkı bakımından orantılılık ilkesine aykırıdır.
Hüküm
Anayasa Mahkemesi, Gelir Vergisi Kanunu’nun geçici 72. maddesinin ikinci fıkrasının üçüncü cümlesinde yer alan “…tevkifat yapmakla sorumlu olanlarca vergi dairesine ödenmiş olması şartıyla,…” ibaresinin Anayasa’nın 13. ve 35. maddelerine aykırı olduğuna ve iptaline oybirliğiyle karar verdi.
Özetle;
AYM, sporcuların ücretlerinden kesilen gelir vergisinin, kulüp veya diğer vergi sorumluları tarafından vergi dairesine ödenmemesi hâlinde sporcunun bu vergiyi yıllık beyannamede mahsup edememesini Anayasa’ya aykırı buldu. Mahkeme, sporcunun kesilen verginin ödenip ödenmemesi üzerinde kontrol yetkisi bulunmadığını ve bu nedenle kuralın mükellefe aşırı külfet yüklediğini belirtti.
[/vc_message][vc_column_text]
İTİRAZ YOLUNA BAŞVURAN: Antalya 1. Vergi Mahkemesi
İTİRAZIN KONUSU: 31/12/1960 tarihli ve 193 sayılı Gelir Vergisi Kanunu‘na 4/6/2008 tarihli ve 5766 sayılı Kanun’un 8. maddesiyle eklenen geçici 72. maddenin 5/12/2019 tarihli ve 7194 sayılı Kanun’un 21. maddesiyle değiştirilen (2) numaralı fıkrasının üçüncü cümlesinde yer alan ” ..tevkifat yapmakla sorumlu olanlarca vergi dairesine ödenmiş olması şartıyla,…” ibaresinin Anayasanın 2., 5., 10. ve 35. maddelerine aykırılığı ileri sürülerek iptaline karar verilmesi talebidir.
OLAY: Elde edilen gelirin beyan dışı bırakıldığı gerekçesiyle yapılan cezalı tarhiyatın kaldırılması talebiyle açılan davada itiraz konusu kuralın Anayasa’ya aykırı olduğu kanısına varan Mahkeme, iptali için başvurmuştur.
I. İPTALİ İSTENEN KANUN HÜKMÜ
Kanun’un itiraz konusu kuralın da yer aldığı geçici 72. maddesi şöyledir:
“Geçici Madde 72 – (Ek: 4/6/2008-5766/8 md.)
(1) 31/12/2028 tarihine kadar sporculara yapılan ücret ve ücret sayılan ödemelerden aşağıdaki oranlarda gelir vergisi tevkifatı yapılır.
a) Lig usulüne tabi spor dallarında:
1) En üst ligdekiler için % 20,
2) En üst altı ligdekiler için % 10,
3) Diğer liglerdekiler için % 5,
b) Lig usulüne tabi olmayan spor dallarındaki sporculara yapılan ödemeler ile milli sporculara uluslararası müsabakalara katılmaları karşılığında yapılan ödemelerden %5.
(2) (Değişik:5/12/2019-7194/21 md.) Bu ödemeler üzerinden 94 üncü madde kapsamında ayrıca tevkifat yapılmaz. Bu madde kapsamındaki gelirler toplamının, 103 üncü maddede yazılı tarifenin dördüncü diliminde yer alan tutarı aşması hâlinde, bu gelirler yıllık beyannameyle beyan edilir. Yıllık beyanname verilmesi durumunda, beyan edilen bu gelirler üzerinden hesaplanan gelir vergisinden, tevkifat yapmakla sorumlu olanlarca vergi dairesine ödenmiş olması şartıyla, bu Kanuna göre kesilen vergiler mahsup edilir.
(3) Bu maddenin yürürlüğe girdiği tarihten önce yapılmış olan ücret ve ücret sayılan ödemelerin vergilendirilmesinde 31/12/2007 tarihinde yürürlükte olan hükümler uygulanır.
(4) (Değişik:27/12/2023-7491/13 md.) Cumhurbaşkanı birinci fıkrada yer alan oranları sıfıra kadar indirmeye, bir katına kadar artırmaya; Hazine ve Maliye Bakanlığı bu maddenin uygulanmasına ilişkin usul ve esasları belirlemeye yetkilidir.”
II. İLK İNCELEME
1. Anayasa Mahkemesi İçtüzüğü hükümleri uyarınca Kadir ÖZKAYA, Haşan Tahsin GÖKCAN, Basri BAĞCI, Engin YILDIRIM, Rıdvan GÜLEÇ, Recai AKYEL, Yusuf Şevki HAKYEMEZ, Yıldız SEFERİNOĞLU, Selahaddin MENTEŞ, İrfan FİDAN, Kenan YAŞAR, Muhterem İNCE, Yılmaz AKÇİL, Ömer ÇINAR ve Metin KIRATLI’nın katılımlarıyla 6/11/2025 tarihinde yapılan ilk inceleme toplantısında dosyada eksiklik bulunmadığından işin esasının incelenmesine OYBİRLİĞİYLE karar verilmiştir.
III. ESASIN İNCELENMESİ
2. Başvuru kararı ve ekleri, Raportör Murat ÖZDEN tarafından hazırlanan işin esasına ilişkin rapor, itiraz konusu kanun hükmü, dayanılan ve ilgili görülen Anayasa kuralları, bunların gerekçeleri ile diğer yasama belgeleri okunup incelendikten sonra gereği görüşülüp düşünüldü:
A. Anlam ve Kapsam
3. 193 sayılı Kanun’un 1. maddesinde gerçek kişilerin gelirlerinin gelir vergisine tabi olduğu belirtilmiş, gelir ise bir gerçek kişinin bir takvim yılı içinde elde ettiği kazanç ve iratların safı tutan olarak tanımlanmıştır. Anılan Kanun’un 2. maddesinin birinci fıkrasının (3) numaralı bendinde de ücretlerin gelir vergisine tabi kazançlardan olduğu hükme bağlanmıştır.
4. Kanun’un 61. maddesinin birinci fıkrasında ücret, işverene tabi belirli bir işyerine bağlı olarak çalışanlara hizmet karşılığı verilen para ve ayınlar ile sağlanan ve parayla temsil edilebilen menfaatler olarak tanımlanmış; üçüncü fıkrasının (6) numaralı bendinde de sporculara transfer ücreti veya sair adlarla yapılan ödemeler ve sağlanan menfaatler ücret olarak kabul edilmiştir.
5. 63. maddede ise ücretin gerçek safı değerinin, işveren tarafından verilen para ve ayınlarla sağlanan menfaatler toplamından anılan maddede sayılan -emekli sandıkları ve sosyal güvenlik kurumlarınca yapılan kanuni kesintiler ile hayat sigorta poliçeleriyle ölüm, kaza, sağlık sigorta poliçelerinden kaynaklanan prim ödemeleri gibi- bazı indirimler düşüldükten sonra kalan miktar olduğu ifade edilmiştir.
6. 103. maddede ücretler üzerinden alınacak gelir vergisine ilişkin oranlar belirlenmiştir. Buna göre gelir vergisine tabi ücret gelirleri 18.000 TL’ye kadar %15; 40.000 TL’nin 18.000 TL’si için 2.700 TL, fazlası %20; 148.000 TL’nin 40.000 TL’si için 7.100 TL, fazlası %27; 500.000 TL’nin 148.000 TL’si için 36.260 TL, fazlası %35; 500.000 TL’den fazlasının 500.000 TL’si için 159.460 TL, fazlası %40 oranında vergilendirilmektedir. Mükerrer 123. madde uyarınca anılan tarifede yer alan tutarlar her yıl bir önceki yıla ilişkin olarak 4/1/1961 tarihli ve 213 sayılı Vergi Usul Kanunu hükümlerine göre belirlenen yeniden değerleme oranında artırılmak suretiyle uygulanmaktadır.
7. Anılan Kanun’un 8. maddesinin ikinci fıkrasında vergi sorumlusu, verginin ödenmesi bakımından alacaklı vergi dairesine karşı muhatap olan kişi olarak tanımlanmış; dördüncü fıkrasında da bu Kanun’un devamı maddelerinde geçen mükellef kavramının vergi sorumlularını da kapsadığı belirtilmiştir. Kanun’un “Vergi kesenlerin sorumluluğu” başlıklı 11. maddesinin birinci fıkrasında ise yaptıkları veya yapacakları ödemelerden vergi kesmeye mecbur olanların verginin tam olarak kesilip ödenmesinden ve bununla ilgili diğer ödevleri yerine getirmekten sorumlu oldukları hükme bağlanmıştır.
8. 193 sayılı Kanun’un geçici 72. maddesinin (1) numaralı fıkrasında 31/12/2028 tarihine kadar sporculara yapılan ücret ve ücret sayılan ödemelerden yapılacak gelir vergisi tevkifatına ilişkin oranlar belirlenmiş, bu kapsamda yapılacak tevkifat oranları açısından spor dalının lig usulüne tabi olup olmamasına göre bir ayrıma gidilmiştir. Buna göre tevkifat oranı en üst ligdekiler için %20, en üst altı ligdekiler için %10, diğer liglerdekiler için %5, lig usulüne tabi olmayan spor dallarındaki sporculara yapılan ödemeler ile millî sporculara uluslararası müsabakalara katılmaları karşılığında yapılan ödemeler için %5 olarak belirlenmiştir.
9. Söz konusu maddenin (2) numaralı fıkrasının birinci ve ikinci cümlelerinde bu ödemeler üzerinden 94. madde kapsamında ayrıca tevkifat yapılmayacağı ve geçici 72. madde kapsamındaki gelirler toplamının 103. maddede yazılı tarifenin dördüncü diliminde yer alan tutarı aşması hâlinde bu gelirlerin yıllık beyannameyle beyan edileceği öngörülmüştür. Anılan fıkranın üçüncü cümlesinde ise yıllık beyanname verilmesi durumunda beyan edilen bu gelirler üzerinden hesaplanan gelir vergisinden, tevkifat yapmakla sorumlu olanlarca vergi dairesine ödenmiş olması şartıyla, bu Kanun’a göre kesilen vergilerin mahsup edileceği hüküm altına alınmıştır. Söz konusu cümlede yer alan “..tevkifat yapmakla sorumlu olanlarca vergi dairesine ödenmiş olması şartıyla,…” ibaresi itiraz konusu kuraldır.
10. Bu itibarla sporcuların beyana tabi gelirleri üzerinden hesaplanan vergilerden, yılı içinde kesinti yoluyla ödenen vergiler kural gereğince bu vergilerin vergi sorumlularınca ödenmiş olması şartıyla mahsup edilebilecektir.
B. İtirazın Gerekçesi
11. Başvuru kararında özetle; itiraz konusu kuralla gelir vergisi kesintisinin yıllık beyanname üzerinden hesaplanan vergiden mahsubu için vergiyi tevkif etmekle sorumlu olanların bu vergileri ödemiş olması şartının getirilmesinin sporcuların mülkiyet hakkına ölçüsüz bir müdahale oluşturduğu, bu durumun farklı spor kulüpleriyle sözleşmesi olan sporcular açısından eşitsizliğe neden olduğu belirtilerek kuralın Anayasamın 2., 5., 10. ve 35. maddelerine aykırı olduğu ileri sürülmüştür.
C. Anayasa’ya Aykırılık Sorunu
12. 30/3/2011 tarihli ve 6216 sayılı Anayasa Mahkemesinin Kuruluşu ve Yargılama Usulleri Hakkında Kanun’un 43. maddesi uyarınca kural, ilgisi nedeniyle Anayasamın 13. maddesi yönünden de incelenmiştir.
13. Anayasamın 35. maddesinde “Herkes, mülkiyet ve miras haklarına sahiptir./ Bu haklar, ancak kamu yararı amacıyla, kanunla sınırlanabilir./ Mülkiyet hakkının kullanılması toplum yararına aykırı olamaz” denilmek suretiyle mülkiyet hakkı güvenceye bağlanmıştır. Mülkiyet hakkı ekonomik değer ifade eden ve değeri parayla ölçülebilen her türlü mal varlığı hakkını kapsamaktadır.
14. Mülkiyet hakkı; kişiye başkasının hakkına zarar vermemek ve kanunların koyduğu sınırlamalara uymak koşuluyla sahibi olduğu şeyi dilediği gibi kullanma, onun semerelerinden yararlanma ve ondan tasarruf etme imkânı veren bir haktır. Bu bağlamda malikin mülkünü kullanma, mülkün semerelerinden yararlanma ve mülkü üzerinde tasarruf etme yetkilerinden herhangi birinin kısıtlanması veya mülkünden yoksun bırakılması mülkiyet hakkına sınırlama teşkil eder (AYM, E.2021/9, K.2022/4, 26/1/2022, §§ 26, 27; E.2021/128, K.2022/68, 1/6/2022, §§ 17, 18; E.2022/61, K.2022/101, 8/9/2022, § 22).
15. Vergilendirmenin mülkiyet hakkına yönelik bir sınırlama oluşturduğunda kuşku bulunmamaktadır. Anayasa Mahkemesinin önceki kararlarında; vergi ve benzeri yükümlülükler ile sosyal güvenlik prim ve katkılarını belirlemeye, değiştirmeye ve bunların ödenmesini güvence altına almaya yönelik müdahalelerin -taşıdığı amaçlar dikkate alındığında- devletin mülkiyetin kamu yararına kullanımını kontrol veya düzenleme yetkisi kapsamında incelenmesi gerektiği kabul edilmiştir (benzer yöndeki değerlendirmeler için bkz. AYM, E.2019/100, K.2020/62, 22/10/2020, § 14: E.2025/152, K.2025/195, 8/10/2025, § 14; Türkiye İş Bankası A.Ş. [GK], B. No: 2014/6192, 12/11/2014, § 48; İskenderun Demir ve Çelik A.Ş. [GK], B. No: 2015/941, 25/10/2018, §§ 45, 46; Türkiye Sınai Kalkınma Bankası A.Ş. [1. B.], B. No: 2015/12721, 18/4/2019, §§ 36, 37).
16. Bu itibarla sporcuların ücret gelirleri üzerinden kesilen vergilerin tevkifat yapmakla sorumlu olanlarca vergi dairesine ödenmemesi durumunda ödenmeyen bu vergilerin sporcular tarafından verilen yıllık gelir vergisi beyannamesi üzerinden hesaplanan vergilerden mahsup edilememesini öngören itiraz konusu kural yönünden anılan ilkelerden ayrılmayı gerektirir bir durum bulunmamaktadır.
17, Anayasa’nın 13. maddesinde “Temel hak ve hürriyetler, özlerine dokunulmaksızın yalnızca Anayasanın ilgili maddelerinde belirtilen sebeplere bağlı olarak ve ancak kanunla sınırlanabilir. Bu sınırlamalar, Anayasanın sözüne ve ruhuna, demokratik toplum düzeninin ve lâik Cumhuriyetin gereklerine ve ölçülülük ilkesine aykırı olamaz” denilmektedir. Buna göre temel hak ve özgürlüklere sınırlama getiren düzenlemelerin kanunla yapılması Anayasa’da öngörülen sınırlama sebebine uygun ve ölçülü olması gerekir.
18. Bu kapsamda temel hak ve özgürlükleri sınırlamaya yönelik bir kanuni düzenlemenin şeklen var olması yeterli olmayıp yasal kuralların keyfiliğe izin vermeyecek şekilde belirli ve öngörülebilir nitelikte olması gerekir (AYM, E.2024/104, K.2024/173, 17/10/2024, § 22).
19. Esasen temel haklan sınırlayan kanunun bu niteliklere sahip olması, Anayasa’nın 2. maddesinde güvenceye alınan hukuk devleti ve vergilerin kanuniliği ilkelerinin de bir gereğidir. Hukuk devletinin temel unsurlarından olan hukuki belirlilik ilkesi uyarınca kanuni düzenlemelerin hem kişiler hem de idare yönünden herhangi bir duraksamaya ve kuşkuya yer vermeyecek şekilde açık, net, anlaşılır, uygulanabilir ve nesnel olması, ayrıca kamu otoritelerinin keyfî uygulamalarına karşı koruyucu önlem içermesi gerekir. Kanunda bulunması gereken bu nitelikler hukuki güvenliğin sağlanması bakımından da zorunludur. Zira bu ilke hukuk normlarının öngörülebilir olmasını, bireylerin tüm eylem ve işlemlerinde devlete güven duyabilmesini, devletin de yasal düzenlemelerinde bu güven duygusunu zedeleyici yöntemlerden kaçınmasını gerekli kılar (AYM, E.2015/41, K.2017/98, 4/5/2017, §§ 153, 154). Dolayısıyla Anayasa’nın 13. maddesinde sınırlama ölçütü olarak belirtilen kanunilik, Anayasamın 2. maddesinde güvenceye alınan hukuk devleti ve vergilerin kanuniliği ilkeleri ışığında yorumlanmalıdır.
20. Anayasamın 73. maddesinin üçüncü fıkrası gereğince vergi, resim, harç ve benzeri mali yükümlülüklerin kanunla konulması, değiştirilmesi veya kaldırılması gerekmektedir. Bu yönüyle verginin kanuniliği ilkesi, takdire dayalı keyfî uygulamaları önleyecek sınırlamaların kanunda yer almasını gerektirmekte ve vergi yükümlülüğüne ilişkin düzenlemelerin konulması, değiştirilmesi veya kaldırılmasının kanun ile yapılmasını zorunlu kılmaktadır (AYM, E.2024/68, K.2024/167, 24/9/2024, § 24).
21. Sporcuların beyana tabi ücretleri üzerinden hesaplanacak vergiden, yılı içinde kesilen vergilerin hangi şartla mahsup edileceği hususunun kuralla herhangi bir tereddüde yer vermeyecek şekilde açık ve net olarak düzenlendiği gözetildiğinde kuralın kanunilik şartını sağladığı sonucuna ulaşılmıştır.
22. Anayasamın 35. maddesinin ikinci fıkrasında mülkiyet hakkının kamu yararı amacıyla sınırlanabileceği belirtilmiştir. Verginin tahsilini güvence altına almaya yönelik kuralın kamu hizmetlerinin sunumu için ihtiyaç duyulan mali kaynağın temini yönündeki kamu yararını sağlamak amacıyla öngörüldüğü anlaşılmaktadır.
23. Öte yandan kuralın kamu yararını sağlamak açısından meşru bir amaca yönelik olmasının yanı sıra Ölçülü de olması gerekir. Anayasamın 13. maddesinde güvence altına alınan ölçülülük ilkesi elverişlilik, gereklilik ve orantılılık olmak üzere üç alt ilkeden oluşmaktadır. Elverişlilik öngörülen sınırlamanın amaca ulaşmaya elverişli olmasını, gereklilik amaç bakımından sınırlamanın zorunlu olmasını, diğer bir ifadeyle aynı amaca daha hafif bir sınırlama ile ulaşılmasının mümkün olmamasını, orantılılık ise hakka getirilen sınırlama ile amaç arasında makul bir dengenin gözetilmesi gerekliliğini ifade etmektedir. Buna göre temel hak ve özgürlüklere getirilen sınırlamanın elverişlilik, gereklilik ve orantılılık alt ilkelerine uygun olması gerekir.
24. Vergi sorumlularınca ödenmeyen vergilerin beyanname vermekle yükümlü olan sporcular tarafından ödenmesini Öngören kuralın verginin bir an önce tahsilini sağlayacağı gözetildiğinde anılan meşru amacı gerçekleştirme bakımından elverişli olduğu açıktır. Ayrıca verginin ödenmesini güvence altına almaya yönelik araçların seçimi hususunda kanun koyucunun takdir yetkisi bulunduğundan kuralın gereklilik şartını da sağladığı sonucuna ulaşılmaktadır.
25. Diğer yandan kuralın orantılı olup olmadığının da incelenmesi gerekir. Ücretlerden kaynağında kesilen vergilerin ödenmesinden doğal olarak vergi sorumlularının yükümlü olduğu ve kesinti yapılan vergilere ilişkin olarak vergi mükelleflerinin bu aşamada herhangi bir tasarruf yetkisinin bulunmadığı şüphesizdir. Ayrıca kesilen vergilerin vergi sorumlusu tarafından ödenmemesi durumunda 21/7/1953 tarihli ve 6183 sayılı Amme Alacaklarının Tahsil Usulü Hakkında Kanun hükümleri uyarınca vergi borcunun sorumlulardan cebren tahsili de mümkündür. Bu itibarla kaynağında kesilen vergilerin vergi sorumluları tarafından ödenmemesi durumunda vergi mükellefinden tahsil edilmesine imkân tanıyan kuralın kişilere aşırı bir külfet yüklediği ve kuralın orantılılık ilkesine aykırı olduğu sonucuna varılmıştır.
26. Açıklanan nedenlerle kural, Anayasa’nın 13. ve 35. maddelerine aykırıdır. İptali gerekir.
Kuralın Anayasa’nın 2. ve 5. maddelerine aykırı olduğu ileri sürülmüş ise de bu bağlamda belirtilen hususların Anayasamın 13. ve 35. maddeleri yönünden yapılan değerlendirmeler kapsamında ele alınmış olması nedeniyle Anayasamın 2. ve 5. maddeleri yönünden aynca bir inceleme yapılmasına gerek görülmemiştir.
Kural, Anayasamın 13. ve 35. maddelerine aykırı görülerek iptal edildiğinden ayrıca Anayasamın 10. maddesi yönünden incelenmemiştir.
IV. HÜKÜM
31/12/1960 tarihli ve 193 sayılı Gelir Vergisi Kanunuma 4/6/2008 tarihli ve 5766 sayılı Kanun’un 8. maddesiyle eklenen geçici 72. maddenin 5/12/2019 tarihli ve 7194 sayılı Kanun’un 21. maddesiyle değiştirilen (2) numaralı fıkrasının üçüncü cümlesinde yer alan “‘… tevkifat yapmakla sorumlu olanlarca vergi dairesine ödenmiş olması şartıyla,…” ibaresinin Anayasa’ya aykırı olduğuna ve İPTALİNE 12/2/2026 tarihinde OYBİRLİĞİYLE karar verildi.
| Başkan: Kadir ÖZKAYA | Başkanvekili: Hasan Tahsin GÖKCAN | Başkanvekili Basri BAĞCI |
| Üye Engin YILDIRIM | Üye Rıdvan GÜLEÇ | Üye Recai AKYEL |
| Üye Yusuf Şevki HAKYEMEZ | Üye Yıldız SEFERİNOĞLU | Üye Selahaddin MENTEŞ |
| Üye İrfan FİDAN | Üye Kenan YAŞAR | Üye Muhterem İNCE |
| Üye Yılmaz AKÇİL | Üye Ömer ÇINAR | Üye Metin KIRATLI |
[vc_row][vc_column][vc_message message_box_color=”green”]FAQ – Sık Sorulan Sorular
Anayasa Mahkemesi Hangi Düzenlemeyi İptal Etti?
AYM, Gelir Vergisi Kanunu’nun geçici 72. maddesinde yer alan ve sporcu ücretlerinden kesilen vergilerin mahsup edilebilmesi için bu vergilerin vergi sorumlularınca vergi dairesine ödenmiş olmasını şart koşan ibareyi iptal etti.
Karar Hangi Vergiyle İlgilidir?
Karar, sporculara yapılan ücret ve ücret sayılan ödemelerden kesilen gelir vergisinin yıllık beyannamede mahsup edilmesiyle ilgilidir.
Mahkeme Neden İptal Kararı Verdi?
Mahkeme, kesilen verginin ödenip ödenmemesi üzerinde sporcunun tasarruf yetkisi bulunmadığını, buna rağmen ödeme yapılmamışsa mahsubun engellenmesinin sporcunun mülkiyet hakkına ölçüsüz müdahale oluşturduğunu değerlendirdi.
Karar Hangi Anayasa Maddelerine Dayandırıldı?
İptal kararı, Anayasa’nın 13. maddesindeki ölçülülük ilkesi ve 35. maddesindeki mülkiyet hakkı yönünden verildi.
Karar Oybirliğiyle Mi Alındı?
Evet. Anayasa Mahkemesi, iptal kararını 12/02/2026 tarihinde oybirliğiyle verdi.
[/vc_message][vc_column_text]